Manทอล View my profile

 
 
 
 
เสียงนก
 
ฉันเกลียดเสียงนก มันดังหนวกหู  

ทุกเช้า ฉันต้องทนฟังเสียงน่ารำคาญของมัน  
 

ฉันเกลียด ที่ มันมีอิสระ มากกว่าฉัน
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
"ตื่นไปเรียนได้แล้ว นะ ลูกก"
เสียงของแม่ ที่มักจะมาปลุกเวลาฉันต้องตื่นไปเรียน
 และอีกหนึ่งคนที่ต้องไปส่งฉันเข้าโรงเรียนทุกเช้า คือ พ่อ  
 
วันศุกร์  เวลา 18.07 น.
 
"พ่อบอกลูกกี่ครั้งแล้ว ว่าต้องกลับบ้านให้ตรงเวลา"
"หนูโตแล้วนะคะ เมื่อไหร่พ่อจะเข้าใจสะที"
"ลูกต้องฟังที่พ่อบอกไม่ใช่ให้มากเถียง พ่อแบบนี้"
"หนู จะไม่ฟังอะไรทั้งนั้น เลิกบ่งการชีวิตหนูซะที หนูเบื่อ หนูเกลียดพ่อ"
 
เราทะเลาะกันครั้งใหญ่ นั้นเป็นครั้งแรกที่ฉันกล้า ตอบโต้พ่อ ตลอดเวลา พ่อคอย ขีดเส้นให้ฉัน
ฉันต้องกลับบ้านตรงเวลา เกรดเฉลี่ย ฉันต้องอยู่ในเกณฑ์ความพอใจของพ่อ
ฉันไม่เคยได้เที่ยวไหนกับเพื่อนช่วงปิดเทอมเลย  ฉันรู้สึกเหมือยอยู่ในคุก
ทั้งๆที่ฉันก้ไม่รู้หรอกว่า คุกมันเป็นยังไง แต่ฉันอยากจะมีอิสระบ้าง แค่นั้น
 
 
วันเสาร์ 
 
"วันนี้วันเกิดฉัน ฉันจะพาแกไปเลี้ยงเอง คืนนี้ค้างบ้านฉันละกัน"
"อืม..  "
เป็นครั้งแรก ที่ได้อยู่กับเพื่อนจนดึก นอกจากไปกิจกรรมของโรงเรียน ฉันมีความสุขมาก
 
22.00 น.
 
"พ่อ"
"กลับบ้านกับพ่อ"
 
ฉันจำได้ว่า เรานั่งรถกลับบ้าน แล้วพ่อก็โมโหมาก
เราทะเลาะกันคำพุดตอนนั้น ฉันจำมันไม่ได้เลย รู้เพียงแต่ว่า  พ่อร้องไห้  
 
 
22.45 น.
 
รถของเราเสียหลัก ไปชนเข้ากับนักเรียน ม.ปลาย คนหนึ่ง
 ฉันมารู้ทีหลังว่า เป็นผู้หญิง ที่อยู่ท้ายซอยบ้านฉันเอง
เธอเป็นรุ่นพี่ที่โรงเรียน พี่เป็นคนน่ารัก และพี่เป็นคนที่สวยมากๆ คนหนึ่ง
หลังจากคืนวันนั้น ฉันต้องนอนโรงบาลถึง สองอาทิตย์
หมอให้ฉันกลับมาพักรักษาตัวที่บ้าน  
 
 
ฉันยังเกลียดเสียงนก เหมือนเดิม เพราะทุกครั้งที่ฟัง
ทำให้ฉันรู้ว่า ถึงแม้ ฉันจะตื่นขึ้นมา ก็ ไม่มีพ่ออีกแล้ว
 
 
 
กระดาษเปล่า
 
 
 
 
กลิ่นหอมที่คุ้นเคย
 
มุดโน๊ตสีชมพู ที่เธอชอบใช้
 
และกระเปล่าบนโต๊ะห้องนอน
 
 
 
 
 
 
 
 
 
"เป็นแฟนเรา ได้ไหม"
"ขอเวลาเรา คิดหน่อยได้ไหม"
"ได้ๆ  จะเอา วันไหน ละ..."
"ถ้าเกิดเราตัดสินใจได้แล้ว เราจะเขียนใส่จดหมายให้"
 
 
"เอ๋!  ใส่จดหมายทำไม พิมพ์ส่งมาเบอร์ก็ได้"
"คือ เราชอบแบบนั้น"
" อืม ยังไงก็ได้ แล้วเราจะรอ"
 
 
" ได้ยินมาว่า เธอก็มีใจให้แกนิหว่าาา"
พอพวกเพื่อนรู้ ฉันก้โดนแซวเป็นว่าเล่น ทั้งๆที่ยังไม่อยากให้เป็นข่าว
 
 
 
"ให้เราไปส่งไหม"
"ไม่เป้นไร เรากลับบ้านเองได้"
ถึงจะปฏิเสธยัง เธอก็ยอมใจอ่อน ให้เดินไปส่งแค่ปากซอย
 
 
วันเสาร์
 
"ไปเที่ยวกันไหม"
" เออ คือ เรา  ..."
"ไปนะๆ  ไปไหนก็ได้"
"งั้น ไปห้องสมุดกันไหม"
"..."
 
สุดท้ายก็ต้องไป  ทีแรกว่าจะชวนไปเที่ยวห้าง แต่ ยังไงก็ได้
 
"ฮ้าววว....."
"ธี เบื่อเหรอ"
"อืม เมย์ ไม่เบื่อหรอ"
"ไม่เบื่อหรอก เราว่าอ่านหนังสือ หนุกดีออก"
"ว๊าา  ทั้งสวย ทั้งเรียนเก่งงี้ รักตายเลย ละ"
 
อยยิ้มของเมย์ ยังน่ารักสดใสไม่เคยเปลี่ยน  แค่ช่วงเวลาที่เราได้อยู่ด้วยกัน
ฉันก็มีความสุข ที่สุดแล้ว
 
 
23.02 น.
 
" ธ ธี ธี...."
"ไรวะ  พูดดีๆ ดิวะ"
"เมย์ โดนรถชน"
 
ตอนที่เพื่อนโทรมาบอก แรกๆ คิดว่ามันล้อเล่น
พอขี่มอไซค์ ไปที่บ้านเมย์  พ่อแม่บอกว่าเธอ จากไปแล้ว
 
หัวใจฉัน เหมือนหยุดนิ่ง  
 
 
สองอาทิตย์ต่อมา
 
ห้องของเธอยังเหมือนเดิม  มีสิ่งหนึ่งที่แม่ ไม่ได้ทิ้งไป ไม่รู้ว่าเพราะอะไรแต่ดูเหมือน
เธอ กำลังจะทำอะไรบางอย่าง
 
แม่เธอ เล่าว่า ตอน สี่ทุ่มเมย์ออกไปข้างนอก บอกว่าจะซื้ออะไร 
มารู้อีกที  มีคนวิ่งมาบบอกว่า เมย์โดนรถชน ตรงปากซอย 
 
สิ่งที่อยู่ในมือเธอตอนนั้น คือ ซองจดหมาย
 
กระเปล่าที่อยู่บนของเธอ มีรอยจางๆที่ดูเหมือนจะถุกลบไป 
 
"รัก"
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
เศษเหรียญ
 
 
 
 
 
 
สองอาทิตย์ก่อน มีรถชนกันที่ร้านตรงหน้าปากซอย  คนที่ถูกคนเป็นเด็กนักเรียน ม.ปลาย
ส่วนคนที่ชนเป็นข้าราชการระดับสูง ในซอยนี้ 
 
ดันอยู่ในเหตุการณ์โดยไม่ได้ตั้งใจ
 
"เฮ้อ มีเศษเหรียญ ด้วยแฮะ  ไปหาซื้อไรกินดีกว่า"
 
พอเดินมาเกือบถึงหน้าร้าน ของชำประจำซอย
 
เสียงดังโทรม เข้ากับกำแพงประตูรถไปติดับเสาร์ไฟ ทำเอาคนแถวนั้น วิ่งออกมาดู
พอรู้ตัวก็วิ่งไปหาร่างเด็กผู้หยิงที่กระเด็นออกมากไกล เพราะแรงรถ เธอเสียชีวิตแล้ว
น้ำมันรถกำลังรั่วออกมา ภายในรถ มีผู้ชายที่ผมเกลียดที่สุด กับลุกสาวของเขา
 
 
ความชิงชั่งแวบเข้ามาในสมอง ภาพในอดีตย้อนกลับมาตอกย้ำ 
คืนนั้นเมื่อ สี่ อากาศหนาวฉันขับมอไซค์พาแม่ ไปซื้อข้าวต้มให้พี่ที่นอนป่วย
 จู่ๆ มีรถคันวิ่งสวนเบียดรถของเรา รถเสียหลักล้มลงข้างทางเข้ากับรั้วหนาม
 แม่มีแผลที่ท้อง เลือดไหลไม่หยุด
 
ันมีแผลที่ขาแต่ไม่มากนัก แล้วเขาก็ผ่านมา
"ช่วยแม่ผมด้วย ครับ คุณลุง"
ภาพนั้นยังคงติดตาจนถึงทุกวันนี้
 
เขาขับเพียงมองพวกเราอย่างดูแคลน แล้วขับรถจากพวกเราไป โดยไม่สนใจใยดี
ว่าที่รถพยาบาลจะมาถึง แม่ก้เสียเลือดมาก จนเป็นแผลติดเชื้อ
แม่จากไปเมื่อ สองปีก่อน เพราะแผลครั้งนั้น ทำให้แม่ทำงานไม่ได้เหมือนก่อน
ฉันต้อง ออกจากดรงเรียนเพื่อมาหางานทำ
 
"ช่วยลูกฉัน ด้ว ..ย..ย"
เสียงนั้น เรียกสติให้กลับคืนมา
 
ฉันดึงลูกสาวของเขาออกมาก่อนที่ไฟจะลุกท่วม
ในยังคิดหาคำตอบไม่ได้ ทำไมเรา ไม่ทำเฉย อย่างที่เขาเคยทำกับเรา
แต่สิ่งหนึ่ง ที่รู้คือ ไม่ว่าใคร ก็เสียใจไม่น้อยไปกว่ากัน ทั้ง
 
เขาที่รักลูกยิ่งกว่าตัวเอง
 
เด็กผู้หญิงที่เคราะห์ร้าย
 
และฉันที่บังเอิญผ่านมา
 
 
 
พอช่วยเด็กออกมา รถพยาบาลก็มาถึง ฉันจำได้ว่าเด็กผู้หญิงคนนี้บ้านอยู่สุดซอย
ฉันเลยวิ่งไปบอกพ่อแม่ของเธอ  ฉันยังจำรถมอไซค์ที่ขับเบียดเมื่อคืนนั้นได้ดี  แล้วมันก็จอดอยู่ที่บ้านของเด็กผู้หญิง คนนั้น
 
"มิน่า ฉันถึงไม่เห็นเธอขับรถเลย"
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

edit @ 1 Feb 2013 00:05:13 by kadad-Sand

Comment

Comment:

Tweet

ขอบคุงคร๊าาา ที่เม้นท์
@nirankas  @หมีน้อย  @piyanar

#4 By Manทอล on 2013-02-08 01:35

วิธีการเขียนดีเนื้อเรื่องใช้ได้
มีตรงภาษาและต้วสะกด
ถ้าเขียนในรูปนิยาย ตัวสะกดและภาษาต้องถูกต้อง
เช่นโรงพยาบาล ไม่ใช่ โรงบาล
คำอุทาน อ้าว..ไม่ต้องใส่ าวว เข้าไป
confused smile confused smile
ถ้าเขียนธรรมดาเหมือนเล่นเฟสบคส์
เขียนผิดสนุกไม่เปนไรจ้ะ

#3 By ปิยะ99 on 2013-02-07 08:33

สามเรื่อง สามมุมมองของเรื่องเดียวกัน
big smile big smile big smile Hot! Hot! Hot!

#2 By Nirankas on 2013-02-02 08:36

อ่า อย่างงี้เองสินะ
open-mounthed smile

#1 By *หมีน้อย on 2013-02-01 12:46

Recommend